حتی اگر برگزاری مسابقات سالانه Chovqan علاقه مخاطبان محلی و رسانه ها را به خود جلب کند ، آمار مشارکت کاملاً راضی کننده نیست.
طبق ثبت میراث فرهنگی ناملموس آذربایجان ، در سال 2010 گروه تمرین کنندگان چووکان در آذربایجان تنها 137 نفر (از جمله مربیان) بودند. اطلاعات به روز شده توسط ادارات منطقه ای وزارت در ابتدای سال 2012 نشان می دهد که این تعداد به 118 نفر کاهش یافته است.
مربیان باتجربه چووکان مانند رشاد صمدوف ، الوین اسلاموف (گزاخ) ، النور حسینوف و ناتیق اروجوف (شکی) آموزش چووکان را در مراکز مختلف دولتی و سوارکاری سازمان می دهند. با این حال ، آنها متذکر می شوند که علاقه جوانان در حال کاهش است و سازماندهی تیم های Chovqan دشوار است. در همان زمان ، مربیان خاطرنشان می کنند که بسیاری از بازیکنان بالقوه از بازی Chovqan اجتناب می کنند زیرا آنها معتقدند که امنیت بازی باید افزایش یابد. در دسترس بودن اطلاعات مربوط به تمرینات نیز کم است و لوازم و لباس های تمرینی بازیکن Chovqan غالباً گران هستند ، که این یک مشکل بزرگ برای بازیکنان نیز محسوب می شود.
بازیکنان بر این باورند که تهدید مهمی که Chovqan در حال حاضر با آن روبرو است ، سقوط سریع مسابقات اسب دوانی قره باغ است - بهترین برای این بازی. این امر به دلیل وقایع متعددی در قرن بیستم مانند تعطیلی مزرعه پرورش اسب در خان و رازهای آغدام در قره باغ ، مکانیزه شدن کار و کشاورزی و (در نتیجه) کاهش شدید تقاضا برای اسب ، کاهش مناطق چرا و خدمات دامپزشکی بسیار ضعیف. در همان زمان ، تعدادی از فعالیتهای دولت شوروی در سالهای 1930-1950 ، یعنی جمع آوری و سیاست مالیاتی شوروی (با هدف کاهش تعداد اسبها) باعث نادیده گرفتن تقریباً کامل پرورش اسب در قره باغ شد. عامل دیگر عدم احترام به خصوصیات نژادها در انتخاب بود زیرا این نژاد اغلب با نژادهای عرب و دیلباز تلاقی می شد. در نتیجه ، امروزه اسبهای اصیل قره باغ در آذربایجان 300 تخمین زده شده است. حدود 20٪ از آنها در Chovqan استفاده می شود. کمبود اسب های قره باغ که در دسترس چووکان است بازیکنان را مجبور به استفاده از اسب های نژاد مختلط می کند که باعث می شود چوب طولانی تر شود ، بنابراین سوارکار را در معرض خطر قرار می دهد و از تمرینات سنتی دور می شود
حتی اگر برگزاری مسابقات سالانه Chovqan علاقه مخاطبان محلی و رسانه ها را به خود جلب کند ، آمار مشارکت کاملاً راضی کننده نیست.
طبق ثبت میراث فرهنگی ناملموس آذربایجان ، در سال 2010 گروه تمرین کنندگان چووکان در آذربایجان تنها 137 نفر (از جمله مربیان) بودند. اطلاعات به روز شده توسط ادارات منطقه ای وزارت در ابتدای سال 2012 نشان می دهد که این تعداد به 118 نفر کاهش یافته است.
مربیان باتجربه چووکان مانند رشاد صمدوف ، الوین اسلاموف (گزاخ) ، النور حسینوف و ناتیق اروجوف (شکی) آموزش چووکان را در مراکز مختلف دولتی و سوارکاری سازمان می دهند. با این حال ، آنها متذکر می شوند که علاقه جوانان در حال کاهش است و سازماندهی تیم های Chovqan دشوار است. در همان زمان ، مربیان خاطرنشان می کنند که بسیاری از بازیکنان بالقوه از بازی Chovqan اجتناب می کنند زیرا آنها معتقدند که امنیت بازی باید افزایش یابد. در دسترس بودن اطلاعات مربوط به تمرینات نیز کم است و لوازم و لباس های تمرینی بازیکن Chovqan غالباً گران هستند ، که این یک مشکل بزرگ برای بازیکنان نیز محسوب می شود.
بازیکنان بر این باورند که تهدید مهمی که Chovqan در حال حاضر با آن روبرو است ، سقوط سریع مسابقات اسب دوانی قره باغ است - بهترین برای این بازی. این امر به دلیل وقایع متعددی در قرن بیستم مانند تعطیلی مزرعه پرورش اسب در خان و رازهای آغدام در قره باغ ، مکانیزه شدن کار و کشاورزی و (در نتیجه) کاهش شدید تقاضا برای اسب ، کاهش مناطق چرا و خدمات دامپزشکی بسیار ضعیف. در همان زمان ، تعدادی از فعالیتهای دولت شوروی در سالهای 1930-1950 ، یعنی جمع آوری و سیاست مالیاتی شوروی (با هدف کاهش تعداد اسبها) باعث نادیده گرفتن تقریباً کامل پرورش اسب در قره باغ شد. عامل دیگر عدم احترام به خصوصیات نژادها در انتخاب بود زیرا این نژاد اغلب با نژادهای عرب و دیلباز تلاقی می شد. در نتیجه ، امروزه اسبهای اصیل قره باغ در آذربایجان 300 تخمین زده شده است. حدود 20٪ از آنها در Chovqan استفاده می شود. کمبود اسب های قره باغ که در دسترس چووکان است بازیکنان را مجبور به استفاده از اسب های نژاد مختلط می کند که باعث می شود چوب طولانی تر شود ، بنابراین سوارکار را در معرض خطر قرار می دهد و از تمرینات سنتی دور می شود
جام جهانی ورزش راگبی